Ksiądz Orione – życie i pisma
Życie
Święty Alojzy (Luigi) Orione (Pontecurone, 23 czerwca 1872 – Sanremo, 12 marca 1940) znany jest na świecie jako mistrz chrześcijańskiej świętości i założyciel Małego Dzieła Boskiej Opatrzności. Stawiał czoła wszelkim problemom społecznym i kościelnym, zbliżał się do wysokich osobistości świata polityki, kultury i Kościoła, oświecając wszystkich swym mądrym spojrzeniem i hojnym działaniem. Pisma Don Orione dotarły do nieskończonej rzeszy odbiorców, niosąc wszystkim pocieszenie, zrozumienie wiary i bogactwo treści.
Biograf Pronzato określił go mianem „szaleńca Bożego”, podczas gdy papież Luciani [Jan Paweł I] uznał w nim „stratega miłosierdzia”. On sam nazywał siebie „tragarzem Boskiej Opatrzności” i używał innych podobnych określeń, które świadczą o jego bezgranicznej ufności w Bogu i woli bycia Jego pokornym sługą.
Douglas Hyde poświęcił mu biografię zatytułowaną „Rozbójnik Boży”.
O Don Orione literat ks. Giuseppe De Luca powiedział, że „był człowiekiem w stanie trwałego upojenia duchowego”. Pius XII po jego śmierci, która nastąpiła 12 marca 1940 r., nazwał go „ojcem ubogich i wybitnym dobroczyńcą cierpiącej i opuszczonej ludzkości”.
Papież Jan Paweł II powiedział o nim: „Niemożliwe jest streszczenie w kilku zdaniach pełnego przygód i momentami dramatycznego życia tego, który określał się pokornie, ale roztropnie, »tragarzem Boga«. Możemy jednak powiedzieć, że był on z pewnością jedną z najwybitniejszych osobowości tego stulecia ze względu na swą otwarcie przeżywaną wiarę chrześcijańską.
Był kapłanem Chrystusa całkowicie i radośnie, przemierzając Włochy i Amerykę Łacińską, poświęcając własne życie tym, którzy najbardziej cierpią z powodu nieszczęść, nędzy i ludzkiej złości. Ten pokorny i ubogi ksiądz, nieustraszony i niestrudzony, stał się żywym świadectwem miłości Boga. Dołączył do długiego szeregu świadków, którzy swym postępowaniem objawili coś więcej niż zwykłą ludzką solidarność, osładzając gorzki pot czoła słowami i czynami wyzwolenia, odkupienia, a więc i pewnej nadziei. Ubogi wśród ubogich, popychany miłością Chrystusa i najbardziej potrzebujących braci, założył Małe Dzieło Boskiej Opatrzności: Synów Boskiej Opatrzności (Księża Orioniści), Małe Siostry Misjonarki Miłosierdzia (Siostry Orionistki), a następnie Sakramentki Niewidome i Pustelników.
Miał hart ducha i serce apostoła Pawła – czuły i wrażliwy aż do łez, niestrudzony i odważny aż do zuchwałości, wytrwały i dynamiczny aż do heroizmu. Stawiał czoła niebezpieczeństwom wszelkiego rodzaju, zbliżał się do wysokich osobistości polityki i kultury, oświecał ludzi niewierzących, nawracał grzeszników, zawsze skupiony na nieustannej i pełnej ufności modlitwie, której niekiedy towarzyszyły straszliwe pokuty. Rok przed śmiercią tak streścił zasadniczy program swojego życia: »Cierpieć, milczeć, modlić się, kochać, ukrzyżować się i adorować«. Przedziwny jest Bóg w swoich świętych, a Don Orione pozostaje dla wszystkich świetlanym przykładem i pocieszeniem w wierze”.
16 maja 2004 r. Jan Paweł II kanonizował Alojzego Orione podczas ceremonii o wielkiej doniosłości, w obecności niezliczonych przedstawicieli Rodziny Oriońskiej.
Jego świętość wzbudzała i nadal rodzi sławę i pobożność u wiernych, chęć naśladowania i pójścia w jego ślady u uczniów. Jego charyzmat pozostaje żywy jako trwały i powszechny dar dla Kościoła, „przekazany uczniom, aby był przez nich przeżywany, strzeżony, pogłębiany i stale rozwijany w zgodzie z Kościołem”.
Jego dzieło promieniuje na świat, zwłaszcza pośród najuboższych, duchem i projektami dobra swego Założyciela.
Pisma
Gdy poznaje się i docenia pewne postacie wszechstronne w świętości, chciałoby się, aby nigdy nie przeminęły, by móc cieszyć się ich cnotą, mądrością, inspiracją i wszystkim tym, co budujące wypływa z ich duszy. Święty Alojzy Orione zaspokoił tę potrzebę w znacznym stopniu: pozostał wśród nas ze swoją myślą, swoim nauczaniem i swoim duchem.
Jego duchowi Synowie zebrali ze starannością i pobożnością brudnopisy listów, notatki i różne pisma w aż 121 tomach, które stanowią cenne dziedzictwo, skuteczne źródło mądrych rad i nauk, z którego można czerpać bogactwo jego charyzmatycznego i apostolskiego ducha.