Ze spokojem i miłością zaszczepiajcie w duszach miłość i nabożeństwo do Eucharystii, przypominając wszystkim słowa Jezusowe: „Kto pożywa ciało moje i pije krew moją, we mnie mieszka, a ja w nim” (por. J 6, 56). Czy jest coś lepszego, niż nasze zamieszkanie w Panu, a Jego w nas? Naprzód, o najmilsi, „Miłość Chrystusowa przynagla nas!” (por. 2 Kor 5, 14).

św. Alojzy Orione

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa to czas, w którym Kościół ze szczególną radością kieruje swój wzrok na tajemnicę ołtarza. Dla świętego Alojzego Orione ten sakrament nie był jedynie elementem osobistej pobożności, ale absolutnym fundamentem całego życia i służby najbardziej potrzebującym. Z jego słów wyłania się niezwykle spójna wizja duchowości, w której miłość do Boga utajonego w Hostii płynnie przenika się z miłością do człowieka odrzuconego i ubogiego.

Ołtarz jako fundament miłosierdzia

Duchowość księdza Orione w swoim rdzennym wymiarze ukazuje, że wszelkie dzieła miłosierdzia są puste, jeśli nie czerpią siły wprost z Eucharystii. Jak sam z mocą podkreślał, dzieła miłosierdzia muszą jedynie i wyłącznie opierać się na Najświętszej Eucharystii. Święty Alojzy uczył, że nie ma innego oparcia i nie ma innego życia zarówno dla pełniących posługę, jak i dla samych podopiecznych. Uważał, że tylko opierając się na mensie tego Boga, który jest pokorą i miłością, człowiek może nauczyć się stawać dzieckiem w obcowaniu z biedakami. To właśnie przed tabernakulum zdobywa się łaskę, by kochać odrzuconych tak, jak pragnie tego Pan.

Chleb wieczny przed chlebem powszednim

W perspektywie świętego Alojzego, troska o doczesne potrzeby ubogich traci swoje najgłębsze znaczenie, jeśli nie towarzyszy jej pragnienie nakarmienia ich dusz. Ksiądz Orione z naciskiem przypominał, że nie wystarczy myśleć o podawaniu potrzebującym chleba powszedniego, gdyż przed nim należy podawać chleb życia wiecznego, którym jest sama Eucharystia. Zwracał przy tym uwagę na konieczność żywego, osobistego spotkania z Chrystusem poprzez częstą Komunię Świętą. Przestrzegał przed traktowaniem Najświętszego Sakramentu w sposób bierny, pytając retorycznie, na co zdałoby się przechowywanie Go w domu, gdybyśmy pozostawili Go aż do zasuszenia jak zwykły chleb, nie zapraszając Go do własnego serca.

Codzienny Wieczernik i wzór pierwszych chrześcijan

Aby zachować żywą więź z Bogiem i uformować jedno serce z Jezusem oraz z braćmi, ks. Orione zalecał codzienne przyjmowanie Komunii Świętej. Pragnął, aby każdy dom Małego Dzieła był prawdziwym wieczernikiem, w którym każdego ranka wszyscy przyjmują Jezusa Eucharystycznego. Swoich współpracowników i podopiecznych zachęcał do naśladowania gorliwości pierwotnego Kościoła, przypominając, że chrześcijanie pierwszych wieków codziennie trwali jednomyślnie w świątyni i łamali chleb. Był głęboko przekonany, że taka postawa sprawi, iż Boska Opatrzność nigdy ich nie opuści, a dzieła miłosierdzia staną się prawdziwymi duchowymi twierdzami.

Dzień bez Eucharystii to dzień stracony

Rozpalanie miłości do Najświętszego Sakramentu ksiądz Orione traktował jako swój absolutny, codzienny obowiązek. Odwołując się do słynnego powiedzenia cesarza Tytusa, który miał stwierdzić „straciłem dzień”, gdy nie spełnił żadnego dobrego uczynku, święty nawoływał do równie radykalnej postawy. Prosił, aby uważać za stracony ten dzień, w którym nie zrobiono niczego dla rozbudzenia w duszach nabożeństwa do Najświętszego Sakramentu.

Święto Bożego Ciała to doskonała okazja, aby przypomnieć sobie to żarliwe wezwanie. Zadaniem każdego wierzącego jest zaszczepianie w sercach bliźnich miłości do Eucharystii ze spokojem i zaangażowaniem, w myśl obietnicy Chrystusa: „Kto pożywa ciało moje i pije krew moją, we mnie mieszka, a ja w nim”. Jak podsumowywał sam święty Alojzy, nie ma niczego lepszego, niż nasze zamieszkanie w Panu, a Jego w nas, co ostatecznie prowadzi do jednego wniosku: miłość Chrystusowa przynagla nas do działania.