W czwartek, 26 marca 2026 roku, w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym w Łaźniewie odbyło się wielkanocne spotkanie z pracownikami placówki. Spotkanie zorganizował przełożony placówki ks. Mariusz Chmielewski. Uczestniczył w nim również proboszcz Parafii ks. Kazimierz Poręba, oraz księża obecni i współpracujący z placówką: ks. Edward Laszczak i ks. Stanisław Freicher. Był to czas głębokiej refleksji nad chrześcijańskim braterstwem i ukrytym w codziennej pracy sensem posługi osobom chorym.

Centralnym punktem wydarzenia była Eucharystia, podczas której okolicznościowe kazanie wygłosił ks. Prowincjał Sylwester Sowizdrzał FDP. W swoim słowie przypomniał on o fundamencie braterstwa, które w świetle Nowego Przymierza rodzi się z sakramentu chrztu świętego. To właśnie poprzez wszczepienie w Jezusa Chrystusa oraz włączenie nas w Jego Mistyczne Ciało, stajemy się zupełnie nową rodziną, w której w Chrystusie prawdziwie stajemy się braćmi.

Ksiądz Prowincjał odwołał się do ewangelicznej historii o wskrzeszeniu Łazarza, zwracając uwagę na jej głęboki, symboliczny sens. Zauważył, że cud dokonany przez Chrystusa nie był wskrzeszeniem do życia wiecznego, lecz przywróceniem do dotychczasowej, ziemskiej codzienności, po której musiała nastąpić powtórna śmierć. Wydarzenie to było jednak potężnym znakiem nadziei danym przez Pana Jezusa, dowodem na to, że Bóg dysponuje mocą przywracania do życia, a na końcu czasów wskrzesi nas do życia wiecznego. Ten widoczny znak stał się źródłem ogromnego pocieszenia dla samego Łazarza i jego bliskich.

Słowa te zostały następnie odniesione bezpośrednio do lekarzy, pielęgniarek oraz wszystkich osób posługujących chorym w łaźniewskim zakładzie. Kaznodzieja podkreślił, że pracownicy medyczni włączają się w tę misję, niosąc pacjentom znaki nadziei w imię Jezusa Chrystusa za każdym razem, gdy z czułością i szacunkiem dotykają ludzkich ran oraz pochylają się nad ludzkim cierpieniem. Takie pełne empatii podejście daje chorym wyraźny sygnał, że nie są skazani na społeczny niebyt. Udowadnia cierpiącemu, że jest osobą, której ktokolwiek pragnie poświęcić swój czas i życzliwość, staje się znakiem nadziei na perspektywę spotkania w nowym życiu po zmartwychwstaniu. Właśnie w ten sposób, poprzez codzienną troskę i poświęcenie, tworzy się nowa, duchowa rodzina w Jezusie Chrystusie.