20 listopada w Małym Dziele Boskiej Opatrzności obchodzimy Uroczystość Matki Bożej Opatrzności, która jest patronką całej Rodziny Oriońskiej.

„Czy synowie Boskiej Opatrzności mogliby być słabsi i ostatni w miłości do Maryi i czci dla Niej? Czyż nie jest Ona Matką i naszą niebieską Założycielką? Male Dzieło do Niej należy i jest dziełem Jej macierzyńskiej dobroci. Jest ono Jej poświęcone w sposób szczególny. Zgromadzenie nasze jest – jak wam to już niejednokrotnie mówiłem – dziecięciem Maryi. Chroni się pod skrzydłami Opatrzności Bożej jak małe pisklę oraz żyje i kroczy pod płaszczem Maryi. Wszystko, co w nim dobre, jest dziełem Maryi, a wszystko, co niestety w nim ułomne, zniekształcone i złe, jest moim dziełem i moim partactwem, a może również niektórych z was, moi drodzy synowie w Jezusie Chrystusie.”

List ks. Alojzego Orione z  27 VI 1937 do współbraci zgromadzonych na rekolekcjach

Kult Maryi pod tytułem Matki Boskiej Opatrzności – wydaje się – miał początek w 1732 roku, kiedy to w kościele świętych Błażeja i Karola w Rzymie wystawiono obraz Dziewicy z Dzieciątkiem na ręku z tym właśnie wezwaniem. W 1744 roku Benedykt XIV pozwolił obchodzić rokrocznie także uroczystość Maryi, Matki Bożej Opatrzności, w sobotę poprzedzającą trzecią niedzielę listopada. Powstanie później pod tą samą nazwą konfraternia, którą uznał ten sam papież, a którą podniósł do stopnia archikonfraterni Grzegorz XVI.

Stamtąd św. Alojzy Orione zaczerpnął kult jako odpowiadający celowi i nazwie swego Zgromadzenia. Stolica Apostolska pozwoliła Synom Boskiej Opatrzności na wpisanie obchodu do własnego kalendarza dekretem z 13 grudnia 1948 roku. Później pozwolono jeszcze na tytuł głównej Patronki dekretem z 29 września 1961 roku. Msza święta została zatwierdzona 2 lutego 1972 roku i wyznaczona na dzień 20 listopada. Zatwierdzenie modlitw brewiarzowych nastąpiło dekretem z 27 stycznia 1977 roku.

Każdego roku, 20 listopada, Rodzina Oriońska zatrzymuje się u stóp Matki Bożej Opatrzności, aby na nowo odkryć swoje korzenie, swoją tożsamość i drogę. W Jej dłoniach, jak uczył św. Alojzy Orione, znajduje się Małe Dzieło – nie jako instytucja, lecz jako żywa wspólnota ludzi, którzy pragną czynić dobro w imię Chrystusa. Maryja nie jest dla nas jedynie wzorem – jest Matką, Opiekunką i Niebieską Założycielką, tą, która codziennie, cicho, wiernie troszczy się o wzrost każdego z nas. Słowa św. Alojzego są jednocześnie pełne czułości i pokory. On, człowiek wielkich dzieł, przyznaje, że wszystko, co dobre w Zgromadzeniu, jest „dziełem Maryi”, a to, co słabe – jego własną niedoskonałością. Święty nie wstydzi się swojej kruchości, bo wie, że to właśnie ona otwiera przestrzeń dla działania Boga. Jego wyznanie jest zaproszeniem, byśmy również my pozwolili Maryi prowadzić nasze życie i wspólnoty. Ona nie oczekuje od nas doskonałości – oczekuje zaufania. Matka Bożej Opatrzności jest Tą, która widzi wcześniej, rozumie głębiej i kocha bardziej, niż potrafimy sobie wyobrazić. Jest obecna w naszych radościach, ale też w codziennych trudach, rozczarowaniach i momentach zagubienia. Czuwa, nawet gdy my sami nie wiemy, dokąd zmierzamy. Jej opieka nie jest abstrakcyjną ideą – jest realnym doświadczeniem tych, którzy powierzają Jej swoje dzieło, swoją pracę i swoje serce. Dla św. Orione Maryja była jak płaszcz, pod który może schować się dziecko, i jak skrzydła, pod które wchodzi małe pisklę, gdy nadchodzi burza. Tak blisko, tak bezpiecznie, tak rodzinnie. W świetle Jej Opatrzności odkrywamy, że nasze apostolaty, nasze obowiązki, nasze posługi nie są najpierw naszymi osiągnięciami, ale owocem Jej wstawiennictwa i Jej prowadzenia. Maryja nieustannie wskazuje na Jezusa – i uczy nas czynić to samo. Jest pierwszą, która słucha, pierwszą, która ufa, pierwszą, która idzie. Dlatego św. Orione nazywał Zgromadzenie „dziecięciem Maryi” – bo chciał, aby każdy duchowy syn i córka Boskiej Opatrzności żył Jej postawą: pokorą serca, ufnym zawierzeniem i gotowością do służby tam, gdzie potrzeba jest największa. Uroczystość Matki Bożej Opatrzności jest więc nie tylko wspomnieniem – jest odnowieniem naszego zaufania. To dzień, w którym możemy stanąć przed Maryją z całą prawdą o nas samych: z dobrem, które rozwija się dzięki Jej łasce, i z niedoskonałościami, które wciąż wymagają nawrócenia. Ona przyjmuje to wszystko z miłością Matki i oddaje Jezusowi, aby On mógł przemieniać naszą codzienność w przestrzeń miłosierdzia. Niech więc ta uroczystość będzie dla nas zaproszeniem, by bardziej świadomie żyć „pod płaszczem Maryi” – z prostotą, ufnością i dyspozycyjnością, które cechowały św. Alojzego Orione. Niech Ona nadal prowadzi Małe Dzieło, nasze życie i nasze serca drogą, którą Bóg przygotował – drogą cichej, pokornej miłości, która potrafi dotrzeć do najmniejszych, najuboższych, najbardziej zapomnianych. Matko Bożej Opatrzności, czuwaj nad nami. Prowadź nas do Jezusa. Ucz nas kochać tak, jak Ty kochasz.

Akt oddania Małego Dzieła Boskiej Opatrzności Matce Bożej

1. Maryjo, Matko Chrystusa i Kościoła. Podczas gdy kontemplujemy obok Ciebie w chwale Alojzego Orione, ojca ubogich, dobroczyńcę cierpiącej i opuszczonej ludzkości, Tobie poświęcamy Małe Dzieło Boskiej Opatrzności, które od samego początku jest Twoim dziełem. Uzdolnij, o Matko, Twoich małych synów i córki, do takiej miłości, jaka wypływa z przebitego Serca Ukrzyżowanego. Za przykładem Założyciela, który wołał: Dusz, dusz!, daj im, Matko głód i pragnienie apostolskiej miłości.

2. Pamiętaj, o Święta Dziewico, o tej pokornej Rodzinie zakonnej, którą Ksiądz Orione, po intensywnej i przedłużonej modlitwie przed Twoim czczonym Wizerunkiem ofiarował Kościołowi. Ty zechciałaś posłużyć się Małym Dziełem wzywając jego synów i córki do najwyższego zaszczytu służby Chrystusowi w ubogich.

Chciałaś, aby byli ożywieni gorącą miłością i ufnością w Bożą Opatrzność. Niech nigdy nie przygaśnie w nich święty ogień miłości do Boga i bliźniego.

3. Daj im, o Matko, pełną oddania miłość do Następcy św. Piotra, wierne posłuszeństwo wobec Biskupów, wspaniałomyślną dyspozycyjność w posłudze chrześcijańskiej wspólnocie. Uczyń ich wrażliwymi na potrzeby bliźniego, uważnymi i troskliwymi wobec najuboższych i opuszczonych braci, i tych którzy są uważani za wyrzutki społeczeństwa. Spraw, aby córki i synowie Ks. Orione, ożywieni miłością bez granic wobec Chrystusa, byli zdolni ogarnąć z niewyczerpanym miłosierdziem każdą formę ludzkiej nędzy, wyrażając miłość i współczucie dla wszystkich.

4. Daj, o Maryjo, Oriońskiej Rodzinie serce wielkie i wspaniałomyślne, zdolne dotrzeć do wszystkich cierpień i otrzeć wszystkie łzy. Rozlej obfite Twoje łaski na tych wszystkich, co w każdej potrzebie z zaufaniem zwracają się do Ciebie. Aby życie Małego Dzieła Boskiej Opatrzności było poświęcone dawaniu Chrystusa ludowi a lud Chrystusowi.

5. Maryjo, jaśniejąca Jutrzenko postawiona przez Boga na horyzoncie ludzkości, w łaskawości swojej rozciągnij swój płaszcz nad nami, pielgrzymami po drogach czasu wśród wielu niebezpieczeństw i zasadzek, i przychodź nam na pomoc teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen!

Jan Paweł II, Watykan, 16 maja 2004 r.