Kapituła Generalna

18 stycznia 2016  By Redakcja Orione.pl


LIST ZWOŁUJĄCY 14-TĄ KAPITUŁĘ GENERALNĄ

« SŁUDZY CHRYSTUSA I UBOGICH ».
Wierność i proroctwo w dialogu z peryferiami ubóstwa i ewangelizacji.

Rzym, 26 kwietnia 2015
Maryi, Matki Dobrej Rady

             Najdrożsi Współbracia,

Deo gratias!

W dzień wspomnienia liturgicznego “Matki Dobrej Rady”, tak drogiej Ks. Orione, zwracam się do Was wszystkich tym listem, którym zwołuję 14-tą Kapitułę Generalną, zgodnie z normą 139 artykułu naszych Konstytucji. Kapituła Generalna odbędzie się w naszym Centrum Duchowości w Montebello della Battaglia (Pavia), od 16 maja do 5 czerwca 2016.

«Kapituła Generalna jest podstawowym znakiem je­dności Zgromadzenia w jego różnorodności oraz donio­słym wydarzeniem w jego życiu wspólnotowym» (Konst. 138). Zbierzemy się razem «dla roz­patrywania ważniejszych problemów dotyczących życia Małego Dzieła, aby pozostało ono wierne ewangelii, duchowi Założyciela» (Konst. 138). W takich chwilach Ks. Orione, który nadal pozostaje “Dyrektorem” Małego Dzieła Boskiej Opatrzności, z pewnością będzie z nami.

Zapraszam Was do spojrzenia na to wydarzenie jako na czas łaski ofiarowany przez Opatrzność Bożą naszemu Zgromadzeniu, aby «będąc uległe Duchowi Świętemu odpowiedziało na potrzeby czasów i miejsc» (Konst. 138). Wielkość Bożej Opatrzności, wiemy to z doświadczenia Ks. Orione i naszego, objawia się w Duchu, który odnawia oblicze ziemi (por. Ps 104,30) i czyni wszystko nowym. Opatrzność Boga, obecna w różnych momentach historii ludzkiej, w życiu Zgromadzenia i w naszych osobistych kolejach losu będzie potrafiła “zapalić w nas boski ogień miłości miłosiernej”, by uczynić nowym nasz impuls świętości i apostolatu, dzięki temu Duchowi, który, spocząwszy na apostołach pod postacią ognistych języków, przemienił ich na wiarygodnych świadków Zmartwychwstałego (por. Dz 2,1-11).

Zawierzam naszą Kapitułę Generalną Maryi, naszej “Matce i niebieskiej Założycielce”, prosząc Ją o dar Ducha Świętego dla nas i o dar rozeznania Woli Bożej, w kondycji osobistego życia i w znakach czasu i miejsc, by żyć w twórczej wierności  naszemu oriońskiemu powołaniu zakonnemu.

Dotarliśmy do 14-tej Kapituły Generalnej w naszej historii Zgromadzenia. To okres zmian o wielkiej wadze i odpowiedzialności, gdyż każda Kapituła daje ukierunkowania i decyzje, które wywierają wpływ na przyszłość Małego Dzieła, które, jak to oddawał zaraz Ks. Orione, “jest dziełem Boga”, “Bożej Opatrzności”.

Mówiąc o “dziele Boga” zawsze adekwatnym jest przestroga św. Pawła (1 Kor 3, 10-11), a przede wszystkim podczas “prac” Kapituły Generalnej: “Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje.  Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus”, czego charyzmat orioński jest uszczegółowieniem i aktualizacją. “I tak jak ktoś na tym fundamencie buduje: ze złota, ze srebra, z drogich kamieni, z drzewa, z trawy lub ze słomy, tak też jawne się stanie dzieło każdego… okaże się bowiem w ogniu, który je wypróbuje, jakie jest. Niechaj się nikt nie łudzi”.

Nasza Kapituła Generalna ma za podstawę “charyzmat założycielski” położony przez Boga za pośrednictwem Ks. Orione i przeżywany przez różne generacje współbraci. Teraz do nas należy kontynuacja. Wnieśmy co najlepsze od siebie samych w refleksji i podczas prac Kapituły Generalnej. Będziemy w tym wszyscy uczestniczyć na poziomie lokalnym, spora liczba na Kapitułach Prowincjalnych i około pięćdziesięciu reprezentantów na Kapitule Generalnej.

14 KG odbędzie się w dniach od 16 maja do 5 czerwca 2016 r. w Montebello, blisko miejsc, które swoją milczącą elokwencją, będą nas wspierać w ożywianiu znajomości daru, który dał wiele owoców świętości i apostolatu. Rozpoczniemy Kapitułę celebrą eucharystyczną w bazylice-sanktuarium Matki Bożej Czuwającej, w święto i przy Ciele Ks. Orione.


« SŁUDZY CHRYSTUSA I UBOGICH ».

Wierność i proroctwo w dialogu z peryferiami ubóstwa i ewangelizacji.

Tytuł «Słudzy Chrystusa i ubogich » dobrze oddaje najistotniejsze rysy naszej osobistej tożsamości i apostolskiej. Został zaczerpnięty z definicji danej przez samego Ks. Orione[1] i wskazuje na zainteresowanie i centralny przedmiot 14 KG: osoba zakonnika – orionisty jako takiego. Chodzi o perspektywę przede wszystkim “powołaniową”, dotyczącą tożsamości ludzkiej, duchowej i apostolskiej osoby zakonnika – orionisty i jego vivendi (sposobu życia) w aktualnym kontekście kulturowym
i eklezjalnym.

Podtytuł nawiązuje do nieodzownego dynamizmu naszej drogi “wierności i proroctwa”, który mamy rozeznawać i promować w kontekście “peryferii ubóstwa i ewangelizacji”.

Na 14 KG będziemy rozpatrywać tematykę związaną z osobą zakonnika w siedmiu ściśle określonych tematach czy aspektach; na tym skoncentruje się refleksja i wkład poszczególnych zakonników i wspólnot w pierwszej fazie Kapituły Generalnej.

 Wymiar ludzki zakonnika.

Chodzi tu o spojrzenie na naszą osobę: zdrowie, aspekty psychologiczne, relacyjne, zamierzenia, itp. Jakie postawy na przyszłość? Zgromadzenie składa się z osób. Kapituła Generalna wspiera wspólną odnowę, ale poczynając od poszczególnych zakonników w komunii.

  1. Zakonnik żyje Bogiem.

Żyć w Chrystusie Jezusie, żyć Jezusem, żyć dla Jezusa, żyć Chrystusem” (Ks. Orione); całe życie zakonnika jest podporządkowane Jezusowi i w Nim zawarte. « Im bardziej zjednoczysz się z Jezusem i On stanie się centrum twojego życia, tym bardziej On pozwoli ci wyjść poza siebie samego, zdecentralizuje cię i otworzy na innych » i osoba “poczuje się dobrze”. Jesteśmy wezwani do wyborów, by troszczyć się o łączność ze źródłami życia Bożego, skąd później wszystko  pochodzi: świętość, relacje braterskie, płodność powołaniowa, apostolat.

  1. Zakonnik zidentyfikowany w charyzmacie.

Jesteśmy osobami z tożsamością i postawami braterskimi, gdyż posiadamy tego samego ducha, Ducha Świętego, i ten sam charyzmat orioński, dar Ducha Świętego. Winniśmy rozważać i aktualizować sposoby umieszczenia w centrum naszego życia charyzmatu, który uczyni nas zadowolonymi i dynamicznymi, w dialogu i dla dobra Kościoła i świata.

  1. Żywotna relacja ze wspólnotą.

Współpraca bazuje na komunii, która we wspólnocie zakonnej jest owocem powołania i relacji z Bogiem. Jeśli osłabia się relację z Bogiem, to i kruszy się «vinculum fraternitatis». Winniśmy zwrócić uwagę na ducha rodzinności i dokonać pewnych wyborów na rzecz prostych i autentycznych relacji braterskich, dla relacji współuczestnictwa, dla dzielenia się życiem duchowym i apostolskim.

  1. Zakonnik w misji: świadectwo i posługa.

Papież Franciszek często wspomina, że powinniśmy być misjonarzami Ewangelii, a nie funkcjonariuszami sakralnymi; zadajemy sobie pytanie jak być pasterzami ludu, z zapachem owiec, przede wszystkim ubogich, chorych, osób z trudnościami i poszukujących Boga. Zakonnik, jako uczeń Chrystusa i człowiek Boga, jest ustanowiony «świadkiem» nowego życia według Ewangelii. Jak lepiej realizować rolę “pasterza, proroka, animatora i formatora, gwaranta charyzmatu”?

  1. Apostolat Zgromadzenia darem dla Kościoła.

Kościół chce nas mieć takimi, jakimi być powinniśmy, oriońscy, my i wszystkie nasze działania. Po to istniejemy. Każdy charyzmat został wzbudzony dla dobra Kościoła. Zwróćmy uwagę na dwie linie apostolskie naszej wierności oriońskiej: “szczególna wierność Papieżowi”, z czego winna wypływać wszelka działalność Zgromadzenia; posługa “najbardziej ubogim i opuszczonym”, poprzez dzieła miłosierdzia. Przyjrzymy się wyzwaniom, które niesie współczesny kontekst społeczny i postawom zakonnika, aby na nie odpowiedzieć.

  1. Ku peryferiom egzystencjalnym świata

“Drodzy synowie Księdza Orione, macie iść z charyzmatem waszego Założyciela do peryferii egzystencji ludzkiej, tam gdzie egzystencja ludzi jest materiałem na odrzut. Tam wy powinniście pójść” [2]. Jakich dokonać wyborów, by odpowiedzieć dziś na zaproszenie Papieża Franciszka i Ks. Orione, który chciał nas mieć “poza zakrystią” dla “wyrzutków społeczeństwa” i dla “najbardziej ubogich i opuszczonych”? Jakie ukierunkowania i jakich wyborów dokonać względem skonsolidowanych dzieł miłosierdzia i nowych form ubóstwa, pośród duszpasterstwa bliskich, a nową ewangelizacją “oddalonych” i tych “co nie chodzą do kościoła”.


 KAPITUŁA JEST ŁASKĄ I WYDARZENIEM DLA WSZYSTKICH

Kapituła nie dzieje się tylko przez trzy tygodnie, podczas których gromadzą się delegaci całego Zgromadzenia. Nie, to jest proces, który inicjuje Duch Święty w sercu każdego Współbrata rozbudzając odpowiedzialność, dyspozycyjność i zasoby. Stąd chodzi o udział w opracowaniu projektu XIV Kapituły Generalnej na następne sześciolecie.

Przypomnę kilka walorów i postaw, aby dobrze przeżyć Kapitułę.

  1. Kapituła to wydarzenie duchowe

 Nie może być skuteczną, jeśli nie przeżywa się jej jako wydarzenia duchowego. Tak więc pierwszym działaniem do uruchomienia jest modlitwa: zebrani wokół Maryi, na modlitwie, uważni na głos Ducha (Dz 1,12-14; 2.1-4).

To ma szczególną wartość podczas Kapituły Generalnej, ale również w czasie Kapituł Prowincjalnych oraz w trakcie przygotowania osobistego i wspólnotowego. Tylko przez otwarcie się na Ducha Bożego, objawiającego się w charyzmacie oriońskim, możemy rozpoznać cośkolwiek z witalności Boga, który pomaga przezwyciężyć patowe sytuacje, wzmocnić tożsamość charyzmatyczną, rozbudzać serce. Dlatego powinniśmy towarzyszyć modlitwą osobistą i wspólnotową przez całą drogę Kapituły, wciągając całą Rodzinę Oriońską, świeckich, młodzież, chorych, osoby w podeszłym wieku i ludzi z parafii. Jeśli modlitwa i słuchanie Ducha wytworzą klimat Kapituły Generalnej, jej rezultat będzie inspirowany przez Boga. Inaczej, „na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą” (Ps 127,1).

  1. Kapituła promuje nawrócenie

 Jesteśmy o tym wszyscy przekonani. Dlatego metodologią jest słuchanie Słowa Bożego, życia, współbraci, ludzi, z którymi żyjemy, młodych. Treści są do przepracowania i do zebrania jako medytacja, która sprzyja nade wszystko zmianie serca i mentalności. Zatem, poprzez drogę Kapituły wchodzimy w stan najbardziej intensywnego nawrócenia-formowania.

Tożsamość „Sług Chrystusa i ubogich” wzywa nas do oczyszczenia na tyle, na ile w każdym z nas osobno i w Zgromadzeniu, uniemożliwia działanie Boskiej Opatrzności, której jesteśmy „synami”. Pójście do centrum naszej tożsamości osobowej „Sług Chrystusa i ubogich” oznacza rozpoznanie, ile w niej jest przeciwieństwa albo również tylko odgrywanej, fałszywej czujności, przez którą traci się czas i siły duchowe, rozdziela się. Patrzeć na nasze człowieczeństwo zakonne oznacza „uczynić się nagim”, zdjąć „maski”, do których my sami jesteśmy przyzwyczajeni, zweryfikować czystość intencji i uczuć, oczekiwania i projekty. W rozeznawaniu tak przygotowuje się wybory ewangeliczne.

W tej perspektywie nawrócenia, podczas tego roku przygotowania do Kapituły podnosimy wartość codziennej medytacji osobistej, rachunku sumienia, celebracji sakramentu Pojednania. Tak, to są konkretne i skuteczne sposoby życia Kapitułą. Przeczucia i najważniejsze decyzje dla Kapituły potrafią przyjść w tych momentach wewnętrznych i ukrytych, ale bardziej wolnych od pozorów
i powierzchowności.

Innymi momentami specyficznymi dla rozeznawania i nawrócenia będą te, wyraźnie poświęcone konfrontacji i poszukiwaniu wspólnotowemu słuchając Współbraci, świeckich, młodych i tych którzy są uczestnikami naszych trosk.

  1. Kapituła promuje ciągłość charyzmatyczną

 Temat Kapituły Generalnej stawia każdego Współbrata na horyzoncie osobistej wierności powołaniu, zaprasza do pójścia do początków i istoty tożsamości zakonnika, przywołanej w tym tytule «Słudzy Chrystusa i ubogich». W tożsamości powołaniowej zakonnika zawiera się przyczyna i energia naszych relacji wspólnotowych i gorliwości apostolskiej.

Wszystkie dotychczasowe Kapituły miały wspólny cel promocji ciągłości charyzmatycznej: „być Założycielem dziś” (X KG, 1992), „w misji ze świeckimi ku trzeciemu tysiącleciu” (XI KG, 1998),
z „twórczą wiernością” (XII KG, 2004), w dynamice „tylko miłość zbawi świat” (XIII KG, 2010).

Teraz, czas XIV Kapituły generalnej, w kontekście płynnej, niepewnej i zmiennej kultury, która kruszy tożsamości, wymaga od nas zogniskowania uwagi i rozeznawania na osobie nas orionistów «sług Chrystusa i ubogich». Jest to cel ściśle złączony z drogami już podejmowanymi, do kontynuowani i udoskonalania, jak na przykład: nowa rola zakonników w stosunku do dzieł i instytucji; mentalność i praktyka projektu osobistego i wspólnotowego, aby uniknąć destrukcji i być osobami w dialogu z Bogiem i środowiskiem; rola uosabiająca wspólnotę z własnym domem, czasem i dynamikami braterskimi; nostalgia i pragnienie bardziej bezpośrednich relacji między zakonnikami i osobami do których jesteśmy posłani, między zakonnikami i dziełami; związek powołaniowy/apostolski ze świeckimi w apostolstwie miłości; komplementarność i współpraca na łonie Rodziny Oriońskiej z innymi komponentami, MDBO, MSMM, OIŚ, ORŚ; zaangażowanie w nowe odpowiedzi na ogołocone ubóstwa i w ewangelizację oddalonych; i inne. To są wszystko kierunki nawrócenia, które zmierzają do wzmocnienia tożsamości charyzmatycznej i relacji osobistych.

4. Kapituła promuje projekt wspólnej drogi

XIV KG rozpoczyna się praktycznie już tym listem zwołującym i ogłaszającym temat. Kapituła jest drogą i zaczyna się w sercu każdego współbrata, a następnie w procesach, które krok po kroku, będą się aktualizować w lokalnych wspólnotach i w Prowincji. Kapituła rozpoczyna się z radością i w nadziei uczestniczenia w tym wydarzeniu odnowy naszej Rodziny, która jest „dziełem Boga” i w której spędzamy życie. „De re nostra agitur”.

Najważniejszym jest dotarcie do dobrych przekonań i jasnych kierunków dla życia Zgromadzenia na następne sześciolecie, przy pomocy własnej metodologii Zgromadzenia, którą dość dobrze nauczyliśmy się urzeczywistniać: zebrania programacyjne i weryfikacyjne, działanie zarządu na wszystkich poziomach, coroczne zjazdy dyrektorów, animowanie sekretariatów różnych płaszczyzn, zeszyty formacji ustawicznej, wizyty kanoniczne i inne inicjatywy ustalone w ciągu sześciolecia.

 Flavio Peloso FDP
(przełożony generalny)

 

[1] Szerszy tekst będący odniesieniem, z którego zaczerpnięto tytuł, to jedna z piękniejszych i znanych stronic Ks. Orione. Chodzi tu o Osobiste zapiski, datowane na 25 lutego 1939 r. W tych Zapiskach Ks. Orione dokonał zawierzenia swojego życia, swoich ideałów, swojego charyzmatu uczniom. W nich to zawarty jest słynny “kantyk Dusz” i fundamentalne punkty antropologii oriońskiej w jej aspektach ludzkim, duchowym i apostolskim. Zapiski Ks. Orione pojawiają się na różnych kartach i są przytoczone w Scritti 57, 103 – 104 (a-d); są opublikowane i skomentowane w Pragnienie dusz. Fragment Ks. Orione skomentowany przez brata Filiberto Guala, “Messaggi di Don Orione” n.10, 1972.

[2] Jorge Mario Bergoglio, Videomessaggio, Buenos Aires, 9 listopada 2009. “Rodziny zakonne zrodziły się dla zainspirowania nowych dróg, by zaproponować szlaki o jakich nawet nie myślano lub by pospiesznie odpowiedzieć na potrzeby ludzkie i duchowe. Może przydarzyć się życiu konsekrowanemu utrata autorytetu, odwagi charyzmatycznej i ewangelicznego świadectwa wiary, ponieważ zostało pochłonięte przez zewnętrzne światła swojej tożsamości” (Scrutate 14-15).




Poprzedni artykuł
Nowicjat
Następny artykuł
Postulat